Ο δάσκαλος μπορεί να “αλλάξει” ένα παιδί!

Ο Νίκος κάθεται σιωπηλός στην τάξη.. Η παρουσία του απουσία..”Δεν τραβάει .. Δεν διαβάζει “λέει συχνά  πια  ο δάσκαλος στους γονείς του και εκείνοι αρχίζουν να ντρέπονται που ο μικρός δεν τα καταφέρνει..

Μα τον Νίκο δεν τον σηκώνει ο δάσκαλος να πει μάθημα και εκείνος εδώ και καιρό δεν τολμάει να σηκώσει το χέρι του. Αν το κάνει οι άλλοι θα τον κοροϊδέψουν.. Ο δάσκαλος θα του φωνάξει και για άλλη μια φορά θα του πει: “Να διαβάζεις Νίκο. Πάλι αδιάβαστος ήρθες”..Και το παιδί βουλιάζει όλο και πιο πολύ σε χαμένα γνωστικά αντικείμενα που δεν μπορεί να κατανοήσει. Η Σταυριανή κοιτά σαν χαμένη. Ακόμα συλλαβίζει και ας πάει Ε τάξη, αργεί να αντιγράψει και δεν μπορεί να ακολουθήσει την τάξη…Προέρχεται από οικογένεια που τα παιδιά τη χαρακτηρίζουν ¨φτωχή”. Μένει σε ένα σπίτι έξω από την πόλη, χωρίς άλλα  παιδιά στην οικογένεια, χωρίς φίλους και οι γονείς της γεωργοί στηρίζονται από την σύνταξη του παππού που μένει μαζί τους. Τα ρούχα της φθαρμένα, παλιά αλλά καθαρά είναι αδύνατο να  συναγωνιστούν τα ρούχα των συμμαθητριών της. Δυο κορίτσια την κάνουν  παρέα μα και αυτή δεν θέλει ελεημοσύνη. Ετσι νιώθει.. Έχει κλειστεί στον εαυτό της και πια δεν μιλάει και δεν χαμογελάει.. Μα κανείς δεν το βλέπει.

Η Σταυριανή απλά περιθωριοποιήθηκε. Ο Χρήστος και ο Πάνος “σκοτώνονται” συνεχώς. Ο ένας αντιμετωπίζει ως αντίπαλο τον άλλο. Πρώτοι σε όλα θέλουν να είναι.. Στα μαθήματα, στους φίλους, στις σκανταλιές, στα πειράγματα.. Μόνο που τα πειράγματά τους πολλές φορές είναι επικίνδυνα. Ποιος να τολμήσει να τα βάλει μαζί τους; Συνέχεια βρίσκονται έξω από το γραφείο του Διευθυντή και οι γονείς πάντα δίπλα να προσπαθούν να καταλάβουν τι τρέχει..” Η τάξη αυτή είναι ανάγωγη και κακομαθημένα όλα τα παιδιά”, “Δεν είναι τάξη αυτή..Είναι βάσανο”.. “Δύσκολη τάξη για το δάσκαλο που θα τα πάρει. Πρέπει να έχει Άγιο για να τη βγάλει καθαρή”.    Και ένας  δάσκαλος ή μια δασκάλα αναλαμβάνει την τάξη, του  χτυπάνε φιλικά την πλάτη..”Άντε και καλό κουράγιο..¨Και εκείνος ξεκινά..Δεν βιάζεται. Τα μαθήματα μπορούν να περιμένουν λίγο.. Ξέρει εξάλλου τι έχει σημασία για τα παιδιά. Γνωρίζεται μαζί τους. Παρατηρεί την ώρα που διδάσκει. Περπατάει ανάμεσα στα παιδιά και δίνει ευκαιρίες σε όλα να μιλήσουν.. Ξεχωρίζουν από μακριά οι μαθητές που ήταν οι πιο δημοφιλείς και ..αγαπημένα παιδιά για μαθητές και δασκάλους.. Ο Νίκος κρύβεται μα ο δάσκαλος τολμά να του κάνει μια ερώτηση. Καταλαβαίνει πως ο Νίκος δεν μπορεί να κατανοήσει τι τον ρώτησε. Απλοποιεί την ερώτηση. Τον υποβοηθά κιόλας. Πετάγονται οι  μαθητές να συμπληρώσουν. Κάποιοι γελούν. Και σίγουρα δεν είναι η πρώτη φορά.. Σταματάει την εξέταση.. Σοβαρεύει..

Αφήνει το βιβλίο και όρθιος στην μέση της τάξης στρέφει το βλέμμα του σε έναν έναν τους μαθητές.. Δεν κοροϊδεύει κανείς μαθητή του, δεν έχει κανείς δικαίωμα να προσβάλλει τον άλλο επειδή “δεν ξέρει”. Μιλάει για τα αισθήματα αυτού του παιδιού, για το πως νιώθει το παιδί, δίνει δικά του παραδείγματα, βάζει ένα “αστέρι” της τάξης να νιώσει όπως νιώθει ο Νίκος..Χρειάζεται τρόπος και κόπος να καταλάβουν τα παιδιά.. Χρειάζεται δουλειά να μάθουν να νιώθουν τι σημαίνει μαθησιακές δυσκολίες και πως νιώθει ένα παιδί όταν δεν το αποδέχονται.. Ο δάσκαλος βοηθά το Νίκο αλλά και τα άλλα τα παιδιά. Το Νίκο ώστε  να ενταχθεί στην τάξη και τους  συμμαθητές του να  τον αποδεχτούν. Κάνει ομάδες, εντάσσει το Νίκο, δίνει εργασίες, χρησιμοποιεί χρώματα για να επισημαίνει ο Νίκος τα βασικά, κάνει  ερωτήσεις, δείχνει εικόνες, κάνει σχεδιαγράμματα, υπογραμμίζει, συζητά με το Νίκο και επειδή διαφαίνεται πως οι μαθησιακές του δυσκολίες δείχνουν πιθανή δυσλεξία τον απαλλάσσει από τα γραπτά. Πλέον ο Νίκος και χωρίς χαρτί από το ΚΕΔΔΥ εξετάζεται προφορικά στις ίδιες ερωτήσεις με τα παιδιά. Πάνω από όλα το παιδί και όχι τα χαρτιά. 

Και πραγματικά ο Νίκος “φορτσάρει”. Ο γονείς το βλέπουν. Ο Νίκος άλλαξε. Έχει πια αυτοπεποίθηση. Μα ο δάσκαλος δεν μένει μόνο στο μάθημα. Δίνει ευκαιρίες για να εργαστούν σε διάφορες εργασίες και αποκαλύπτεται μπροστά τους ένα μικρό ταλέντο στη φωτογραφία. Και αυτό το ταλέντο δεν μένει ανεκμετάλλευτο έτσι  οργανώνεται στο τέλος της χρονιάς ένας διαγωνισμός φωτογραφίας για όλο το σχολείο και ο Νίκος με τη βοήθεια που του παρέχει παραδίδει  μαθήματα για το διαγωνισμό..

Ο μικρός μαθητής πια, έχει τις ίδιες ευκαιρίες και ας μη περάσει ο δρόμος του από το Πανεπιστήμιο.. Το μέλλον κανείς όμως  δεν το ξέρει. Μα αυτός σήμερα  είναι πια  ένα χαρούμενο παιδί. Η Σταυριανή είναι ένα παιδί που μεγαλώνει μοναχικά. Στερημένα .. Δεν έχει τις ίδιες παραστάσεις με τους συμμαθητές της.. Κάποιοι οριοθέτησαν το παιδί ως παιδί  με οριακή  νοημοσύνη.. Μα πως μπορείς να το λες όταν δεν ξέρεις; Όταν δεν ξέρεις το σπίτι του, το χώρο του; Το πως ζει; Ίσως είναι αργά για παρέμβαση μα η Σταυριανή το μόνο της μειονέκτημα είναι το ότι δεν έχει εμπειρίες, δεν έχει φίλους, παρέες..Ο δάσκαλος  βλέπει πως προσπαθεί. Σίγουρα δεν θα μπορέσει να καλύψει όλα τα κενά της.. Αλλά είναι παιδί που μπορεί με τη βοήθειά του να καλύψει κάποια απόσταση. Συζητά με τους μαθητές..Κάποιοι πραγματικά κοιτούν τη Σταυριανή με μια “κατώτερη” ματιά. Κάποιοι άλλοι όμως απλά δεν ήξεραν.. Δεν προσβάλλει το παιδί. Φέρνει απλά στο τμήμα μια ιστορία, μια ταινία και μετά συζητούν..

Η ενσυναίσθηση πάλι γίνεται μέσο για να πλησιάσουν την Σταυριανή.. Αποφασίζουν οι μαθητές να τη βοηθήσουν. Κάθονται μαζί της κάθε μέρα και άλλος. Της δείχνουν τα μαθήματα. Τη βοηθούν σε ό,τι δεν καταλαβαίνει. Οι δικές της ασκήσεις είναι διαφορετικές πιο κοντά στις δικές της παραστάσεις μα το θέμα είναι ότι αυτό που πρέπει να παρουσιαστεί παρουσιάζεται..Ακόμα και το συντακτικό και η γραμματική παρουσιάζονται μέσα από παραδείγματα από τη δική της ζωή. Διαβάζουν παραμύθια στο χώρο της βιβλιοθήκης και η Σταυριανή τα αφηγείται στην τάξη και τα ζωγραφίζει. ΑΠΛΆ μεν αλλά τα ζωγραφίζει.. Δεν έχει κάποιο ιδιαίτερο ταλέντο αλλά τουλάχιστον πια δεν είναι μόνη. Μια φορά κάθε βδομάδα μετά τη συνεννόηση του δασκάλου πρώτα με τους γονείς της Σταυριανής και μετά με τους άλλους γονείς, μένει στο σπίτι των κοριτσιών που είναι φίλες της.. Δεν είναι πια μόνη..Το μέλλον της κανείς δεν το ξέρει. Αλλά για τη Σταυριανή πια το ότι την αποδέχονται είναι το πιο σημαντικό. Για αυτό είναι ευτυχισμένη.

Η τάξη του Χρήστου και του Πάνου είναι η πιο ζωηρή. Όλοι να μιλήσουν, όλοι να ναι πρώτοι, όλοι να κάνουν το δικό τους. Σκοτωμοί, παρεξηγήσεις, προβλήματα ..Και ο Θεός βοηθός.”Είναι από τις τάξεις που κάνεις το Σταυρό σου και περιμένεις πότε θα πάνε στο..Γυμνάσιο(???)”(αυτό λέγεται από πολλούς. Είτε γονείς, είτε από  όσους εμπλέκονται με την τάξη) Είπαμε πρώτα τα παιδιά κάτι υπάρχει για να ναι τόσο ζωηροί..Πρέπει   ο δάσκαλος να κάνει   ένα πλάνο..Να βρεθεί ένας τρόπος να ελεγχθεί η κατάσταση πριν τραυματιστεί κανείς. Πρώτο σχέδιο.. Εφημερία.. Ο κάθε εκπαιδευτικός  έχει εφημερία κάθε βδομάδα. Και ο δάσκαλος εξηγεί στα παιδιά τι σημαίνει εφημερία. Και ήρθε η ώρα να βάλει τη φαντασία στη μέση. Περνάει  στους μαθητές του  πως είναι κάτι σαν..δύναμη SWATT που σημαίνει ¨Ομάδα άμεσης επέμβασης σε προβλήματα”. Και έτσι τους κάνει..βοηθούς “ελέγχου”. Κάθε φορά που έχει εφημερία, αναλαμβάνουν και οι δυναμικοί μαθητές του τα “δικά τους πόστα”. Άλλοι στις πόρτες, άλλοι στις εξώπορτες, άλλοι στους διαδρόμους..

Υπάρχει καθηκοντολόγιο και κάθε φορά επαναλαμβάνεται η ίδια εντολή: “Εσείς απλά εντοπίζετε το πρόβλημα και ενημερώνετε πως αν συνεχίσουν αυτό που κάνουν (κυρίως διαπληκτισμούς) θα ενημερώσετε τους εκπαιδευτικούς εφημερίας”. Ο Πάνος και ο Χρήστος είναι σε κάθε μία από τις δύο πόρτες..Απλά σταματούν τους μαθητές να ανεβαίνουν στις τάξεις. Την επόμενη βδομάδα ο δάσκαλος τους έχει μαζί στην …περιπολία. Το καλύτερο είναι να τους φέρει κοντά με αυτό τον τρόπο καθώς συζητούν ήρεμα. Δεν τους αντιμετωπίζει ως ..δημιουργούς φασαρίας αλλά ως μαθητές με ανησυχίες…Την επόμενη είναι μόνο οι δυο τους. Παρεμβαίνουν στους μαθητές που διαπληκτίζονται και τον φωνάζουν όταν έχουν θέμα συνέχισης της παραβατικής συμπεριφοράς των μαθητών…Το σχέδιο “εφημερία” αποδίδει καθώς τα δύο παιδιά συνεργάζονται. Όσο για την “φασαρία” της τάξης αυτή μετατρέπεται σε δημιουργικότητα. Μαθήματα προς διδασκαλία παρουσιάζονται από τα παιδιά προγράμματα για την βία επίσης και για κάθε παγκόσμια ημέρα. Ομάδες αντι-bulling αναλαμβάνουν  να εξηγήσουν στους μικρότερους τι δεν πρέπει να κάνουν μέσα σε αυτούς και ο Πάνος και ο Χρήστος  που έχουν αλλάξει.

Ο Πάνος πια έχει μάθει να μετράει μέχρι το 10 πριν ξεσπάσει και πολλές φορές χρησιμοποιεί μια ελαστική μικρή   μπάλα εκτόνωσης που κρύβει μέσα στα χέρια του. Τον βοηθάει  όχι μόνο να μη θυμώνει εύκολα, αλλά και να συγκεντρώνεται περισσότερη ώρα..Τώρα πια βοηθά και ως μαθηματικό μυαλό τους υπόλοιπους. Από την άλλη  ο Χρήστος αναλαμβάνει να βοηθάει  στα μαθήματα της γλώσσας και να οργανώνει ομάδες και επιτέλους κάθονται μαζί. Βέβαια κάποιες φορές διαπληκτίζονται αλλά το παρελθόν δεν μοιάζει με το παρόν…Αυτή η τάξη έχει ακόμα φασαρία. Ο δάσκαλος κάθε μέρα βγαίνει… “κουφός” από τις φωνές τους και με πονοκέφαλο από τις ερωτήσεις τους αλλά πια  η “φασαρία” έχει μετατραπεί σε δημιουργικότητα και κάτι μοναδικό συμβαίνει!!! Τα παιδιά επιτέλους παίζουν μαζί. Έχουν γίνει ομάδα. Μη μου πείτε ότι σε όλους μας  δεν έχει τύχει μια τέτοια τάξη, ή δεν είχατε τέτοιους μαθητές. Το θέμα είναι ο δάσκαλος να ναι εκεί. Λίγο ψυχολόγος, λίγο εφευρέτης, λίγο θεωρητικός, πολύ πρακτικός, πάντα υπομονετικός και πάνω από όλα δημιουργικός σε όλα τα επίπεδα.

Η γνώση δεν έχει σημασία όταν οι μαθητές μας έχουν άλλα να αντιμετωπίσουν και κυρίως  τον εαυτό τους. Πρέπει κάποια παιδιά να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση και κάποια άλλα να τιθασεύσουν τον εγωισμό τους για να μπορέσει ο δάσκαλος και οι μαθητές να λειτουργήσουν ως ομάδα για να προχωρήσουν στη γόνιμη γνώση ..Πρέπει ο δάσκαλος να μπορεί να αναγνωρίζει τις ιδιαιτερότητες, να στηρίζει αλλά και να βοηθάει το κάθε παιδί ανάλογα με ό,τι αυτό κουβαλάει στην πλατούλα του από το περιβάλλον του, αλλά και ανάλογα με το χαρακτήρα και την προσωπικότητά του.

Να κοιτάξει να βγάλει προς τα έξω τα καλά στοιχεία και να τιθασεύσει τα αρνητικά.. Και κάθε παιδί που ο δάσκαλος θα βοηθήσει, κάποια στιγμή στο μέλλον το παιδί αυτό θα καταφέρει πολλά περισσότερα από όσα του πρόσδιδε ο περίγυρός του. Ο δάσκαλος έχει τη δύναμη να δώσει φτερά σε ένα παιδί. Αρκεί να προσέξει την ψυχή του..

 Γράφει η εκπαιδευτικός Βασιλική Μηρτσέκη

Τα 4 στηρίγματα μιας υγιούς οικογένειας, από τον Χόρχε Μπουκάι!

Αγάπη, εκτίμηση, κανόνες και επικοινωνία: πάνω σ’ αυτόν τον βατήρα στέκεται το παιδί νια να κάνει το άλμα του στη ζωή.

Η οικογένεια ως βατήρας

Το σπίτι όπου έζησε το παιδάκι που ήμουν κάποτε, και τα πρόσωπα με τα οποία μοιράστηκα την οικογενειακή μου ζωή υπήρξαν ο βατήρας πάνω στον οποίο πάτησα για να εκτελέσω το άλμα προς την ενήλικη ζωή μου.

Η οικογένεια αποτελεί πάντοτε τον βατήρα, και κάποια στιγμή πρέπει να σταθούμε στην άκρη του και να πραγματοποιήσουμε το άλμα προς τον κόσμο και τη μετέπειτα ζωή.

Αν, καθώς πάω να πηδήξω από τον βατήρα, πιαστώ από κάπου και κρεμαστώ, θα μείνω εκεί να κρέμομαι και δεν θα πραγματοποιήσω το ταξίδι μου ποτέ.

Τι καλά που θα ήταν αν βρίσκαμε το θάρρος να πηδήξουμε από τον βατήρα μ’ έναν θεαματικό τρόπο! Αυτό μπορεί να γίνει αν ο βατήρας είναι υγιής. Αν η οικογενειακή σχέση είναι υγιής. Αν το ζευγάρι των γονιών είναι υποστηρικτικό.

Ο βατήρας αυτός πατάει πάνω σε τέσσερα βασικά στηρίγματα, τόσο σημαντικά, που αν δεν είναι στέρεα κανένα παιδάκι δεν μπορεί να περπατήσει πάνω του χωρίς να πέσει.

Το πρώτο στήριγμα είναι η αγάπη

Ένα παιδί που δεν ένιωσε ότι το αγάπησαν οι γονείς του, έχει μια θλιβερή ιστορία: θα του είναι πολύ δύσκολο να αγαπήσει τον εαυτό του. Η αγάπη για τον εαυτό μας μαθαίνεται μέσα από την αγάπη που δεχόμαστε από τους γονείς μας.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να διδαχτούμε και αλλιώς, λέω απλώς ότι αυτός είναι ο καλύτερος τόπος και τρόπος για να το μάθουμε. Και βέβαια, ένα παιδί που δεν αγαπήθηκε δεν μπορεί ούτε το ίδιο να αγαπήσει, κι αν έτσι έχει συμβεί στη ζωή του, τι μπορεί να κάνει αργότερα στις σχέσεις του με τους άλλους;

Ο βατήρας που δεν έχει αυτό το στήριγμα είναι επικίνδυνος. Είναι δύσκολο να βαδίσει κανείς πάνω του. Είναι ένας βατήρας χωρίς ισορροπία.

Το δεύτερο στήριγμα είναι η εκτίμηση

Αν η οικογένεια δεν έχει ένα καλό απόθεμα αυτοεκτίμησης, αν οι γονείς θεωρούν ότι οι ίδιοι είναι ένα τίποτα, τότε και το παιδί θα αισθάνεται ένα τίποτα.

Αν προέρχεται κανείς από ένα σπίτι όπου δεν τον εκτιμούν και δεν θεωρούν ότι αξίζει, δυσκολεύεται να πιστέψει ο ίδιος για τον εαυτό του ότι αξίζει. Τα σπίτια με ένα καλό επίπεδο αυτοεκτίμησης διαθέτουν κατάλληλους βατήρες.

Η Βιρτζίνια Σατίρ λέει: «Στις καλές οικογένειες, η χύτρα της αυτοεκτίμησης του σπιτιού είναι γεμάτη». Που σημαίνει: οι γονείς πιστεύουν ότι είναι αξιόλογοι άνθρωποι, πιστεύουν ότι τα παιδιά τους αξίζουν, ο μπαμπάς πιστεύει ότι η μαμά αξίζει, η μαμά πιστεύει ότι ο μπαμπάς αξίζει, ο μπαμπάς και η μαμά πιστεύουν ότι έχουν μια οικογένεια που αξίζει, και είναι κι οι δύο υπερήφανοι για την ομάδα που έχουν φτιάξει.

Όταν έρχεται σπίτι το παιδί και λέει: «Τι ωραία που είναι αυτή η οικογένεια!» τότε ξέρουμε πως ο βατήρας είναι γερός.

Όταν έρχεται το παιδί σπίτι και λέει: «Μπορώ να πάω να μείνω στο σπίτι της θείας Μαργαρίτας;»… τότε έχουμε πρόβλημα.

Όταν λέει ο πατέρας στο παιδί: «Γιατί τότε δεν πας να μείνεις με τη θεία σου τη Μαργαρίτα;» πάλι κάτι συμβαίνει.

Το τρίτο στήριγμα είναι οι κανόνες

Στην οικογένεια πρέπει να υπάρχουν κανόνες, με τη μόνη προϋπόθεση ότι δεν θα είναι αυστηροί. Οι κανόνες πρέπει να είναι ευέλικτοι, ελαστικοί, αμφισβητήσιμοι, συζητήσιμοι και διαπραγματεύσιμοι. Πάντως, πρέπει να υπάρχουν.

Ακριβώς όπως πιστεύω ότι οι κανόνες στην οικογένεια υπάρχουν για να μπορεί κανείς να τους παραβεί και είναι δική μας υποχρέωση να βάζουμε καινούργιους, πιστεύω και ότι η διαδικασία αυτή πρέπει να βασίζεται σε μια χρονική στιγμή που τα παιδιά έχουν μάθει να μεγαλώνουν και να ωριμάζουν σ’ ένα περιβάλλον με ασφάλεια και προστασία.

Αυτό είναι το περιβάλλον της οικογένειας. Οι κανόνες αποτελούν το πλαίσιο ασφάλειας και πρόβλεψης που είναι αναγκαίο για την ανάπτυξη μου. Ένα σπίτι χωρίς κανόνες δημιουργεί έναν βατήρα πάνω στον οποίο το παιδί δεν μπορεί να σταθεί για να κάνει το άλμα του στον κόσμο…

Το τελευταίο στήριγμα είναι η επικοινωνία

Για να μπορέσει να πραγματοποιηθεί το άλμα, είναι αναγκαίο να υπάρχει διαρκής και έντιμη επικοινωνία. Με κανένα άλλο θέμα δεν έχουν ασχοληθεί τόσο πολύ τα εγχειρίδια ψυχολογίας, όσο με αυτό της επικοινωνίας.

Να διαβάζετε μαζί σαν ζευγάρι, να κουβεντιάζετε με τα παιδιά σας, να συζητάτε όλοι μεταξύ σας με την τηλεόραση κλειστή… Αυτός είναι ένας τρόπος για να ενισχυθεί η επικοινωνία, όχι όμως ο πιο σημαντικός.

Ουσιαστικό είναι αυτό που ξεκινάει με ερωτήσεις που κάνει κανείς με αληθινό ενδιαφέρον, μέσα από την καρδιά του: Πώς είσαι; Πώς τα πέρασες σήμερα; Θέλεις να κουβεντιάσουμε;

Και σ’ αυτό το στήριγμα —αποκλειστικά σ’ αυτό το στήριγμα—, στηρίζεται η δυνατότητα επανόρθωσης των υπολοίπων.

Αγάπη, εκτίμηση, κανόνες και επικοινωνία: πάνω σ’ αυτόν τον βατήρα στέκεται το παιδί νια να κάνει το άλμα του στη ζωή. Για να βαδίσει, καταρχάς, τον δρόμο της αυτοεξάρτησης και, στη συνέχεια, τον δρόμο της συνάντησης με τους άλλους.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι «Ο Δρόμος της Συνάντησης» Εκδόσεις OPERA

7 πράγματα που κάνουν άθελα τους οι γονείς και εμποδίζουν τα παιδιά τους να επιτύχουν!

Ο Dr Tim Elmore, ερευνητής, ψυχολόγος και συγγραφέας Best Seller βιβλίων ψυχολογίας, ανακάλυψε επτά σοβαρά λάθη που κάνουν συχνά  οι γονείς καθώς μεγαλώνουν τα παιδιά τους, που μειώνουν την αυτοπεποίθηση τους από μικρή ηλικία και περιορίζουν τις πιθανότητες να έχουν μια επιτυχημένη καριέρα και προσωπική ζωή. Δείτε τα παρακάτω λάθη των γονιών ώστε να αποφύγετε να κάνετε τα ίδια λάθη και εσείς!

1. Προστατεύουν υπερβολικά! Ζούμε σε έναν κόσμο όπου ο κίνδυνος παραμονεύει σε κάθε γωνία. Έτσι η ασφάλεια των παιδιών μας προέχει από όλα τα άλλα και ο φόβος του να μην πάθουν κάτι, μας κάνει να προσπαθούμε τα πάντα προκειμένου να μην πάθουν τίποτα. Αλλά αυτό έχει τα αντίθετα αποτελέσματα. Οι ψυχολόγοι στην Ευρώπη ανακάλυψαν ότι εάν ένα παιδί δεν παίξει έξω και δεν χτυπήσει γόνατο, ίσως θα έχει φοβίες σαν ενήλικας. Τα παιδιά πρέπει να πέφτουν κάποιες φορές, για να μαθαίνουν ότι είναι φυσιολογικό. Οι νέοι, για παραδειγμα,  πρέπει ίσως να χωρίσουν από κάποια σχέση για να αποκτήσουν την συναισθηματική ωριμότητα που χρειάζεται μια σχέση για να διαρκέσει.  Εάν οι γονείς αφαιρέσουν κάθε κίνδυνο από την ζωή των παιδιών τους, τότε αυτά θα έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση σαν μεγάλοι.

2. Σώζουν πολύ γρήγορα. Τα παιδιά  δεν αποκτούν  μερικές από τις ικανότητες που είχαν τα παιδιά πριν 30 χρόνια γιατί οι γονείς σήμερα, τρέχουν να λύσουν το πρόβλημα αντί να αφήσουν πρώτα τα παιδιά τους να προσπαθήσουν.  Όταν σώζουμε εμείς μια κατάσταση πρώτοι και πνίγουμε το παιδί με πολλή ‘βοήθεια’, τότε αυτό μαθαίνει να βασίζεται σε άλλους για να του λύσουν τα προβλήματα. Αυτό όμως δεν γίνεται στην πραγματική ζωή. Το αντίθετο μάλιστα. Έτσι τα στερούμε από το να γίνουν ικανοί ενήλικες.

3. Επαινούμε πολύ εύκολα. Το να τα επιβραβεύουμε για τα πάντα υπερβολικά δεν είναι τελικά θετικό. Όταν τα επαινούμε με το παραμικρό, τα παιδιά καταλαβαίνουν ότι η μαμά και ο μπαμπάς είναι οι μόνοι που τους λένε ότι είναι καταπληκτικά ενώ οι άλλοι δεν τους το λένε. Αρχίζουν να αμφισβητούν την αντικειμενικότητα των γονιών τους. Όταν επαινούμε πολύ και αγνοούμε την κακή συμπεριφορά τους, τα παιδιά μαθαίνουν να εξαπατούν,να υπερβάλουν, να ψεύδονται και να αποφεύγουν την σκληρή πραγματικότητα γιατί  δεν έχουν εκπαιδευτεί για να την αντιμετωπίσουν. 

4. Αφήνουμε τις  ενοχές  να μας οδηγούν. Το παιδί σας δεν χρειάζεται να σας αγαπά κάθε λεπτό. Τυχόν απογοήτευση θα ξεχαστεί γρήγορα αλλά όχι και τα αποτελέσματα όταν τα έχετε κακομάθει. Πείτε λοιπόν όχι ή όχι τώρα, και αφήστε να παλέψουν για αυτό που θέλουν και χρειάζονται. Σαν γονείς τους δίνουμε ότι θέλουν όταν τα επιβραβεύουμε,  ιδιαίτερα όταν υπάρχουν πολλά παιδιά. Όταν κάποιο κάνει κάτι καλά, αισθανόμαστε ότι είναι άδικο να παινέσουμε και να επιβραβεύσουμε μόνο αυτό και όχι το άλλο. Αυτό δεν είναι σωστό και δεν ενδυναμώνει σε αυτά την άποψη ότι  η  επιτυχία εξαρτάται από τις δικές μας πράξεις και μόνο. Σιγουρευτείτε πως ένας καλός βαθμός δεν έχει σαν βραβείο μια βόλτα στο μεγάλο πολυκατάστημα.  Αν η σχέση σας με τα παιδιά σας βασίζεται σε υλιστικά βραβεία, τότε τα παιδιά δεν έχουν ούτε εσωτερικά κίνητρα ούτε αγάπη χωρίς αντάλλαγμα. 

5. Να μοιραζόμαστε τα δικά μας λάθη του παρελθόντος. Εμείς σαν ενήλικες πρέπει να αφήνουμε τους νέους να απλώνουν τα φτερά τους και να πειραματίζονται μόνοι τους αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν μπορούμε να τα βοηθήσουμε να πλεύσουν στα άγνωστα νερά. Πείτε τους για τα δικά σας λάθη όταν ήσασταν στην ηλικία τους και βοηθήστε τα να κάνουν καλές επιλογές. (Αποφύγετε αρνητικά μαθήματα που πήρατε σχετικά με το κάπνισμα,το αλκοόλ ή τα ναρκωτικά.) Επίσης, τα παιδιά πρέπει να προετοιμάζονται για  μικρά παραπατήματα και να αντιμετωπίζουν τις συνέπειες των αποφάσεών τους. Μοιραστείτε  μαζί τους πώς εσείς αντιμετωπίσατε μια παρόμοια εμπειρία, τι σας οδήγησε να το κάνετε και τι αποτέλεσμα είχε το μάθημα που πήρατε. Επειδή δεν είμαστε η μόνη επιρροή στα παιδιά μας, πρέπει να είμαστε η καλύτερη. 

6. Νομίζουμε την εξυπνάδα και την ικανότητα σαν δείγμα ωριμότητας. Η εξυπνάδα συχνά χρησιμοποιείται σαν ένδειξη ωριμότητας του παιδιού και σαν αποτέλεσμα, οι γονείς υποθέτουν ότι το έξυπνο και ταλαντούχο παιδί είναι έτοιμο για την ζωή. Όμως δεν είναι έτσι. Κάποιοι επαγγελματίες αθλητές και σταρ του Χόλιγουντ, για παράδειγμα, έχουν απίστευτο ταλέντο αλλά εμπλέκονται σε σκάνδαλα. Επειδή είναι προικισμένα με κάποιο χάρισμα  σε έναν τομέα στην ζωή τους, δεν σημαίνει ότι είναι έτσι και σε άλλους. Δεν υπάρχει ‘ηλικία υπευθυνότητας’ ή οδηγός για το πότε ένα παιδί πρέπει να έχει συγκεκριμένες ελευθερίες, αλλά κατά  κανόνα, θα πρέπει να παρατηρείτε τα άλλα παιδιά στην ηλικία των δικών σας. Εάν εκείνα κάνουν περισσότερα μόνα τους από ότι τα δικά σας, τότε ίσως τα καθυστερείτε να γίνουν ανεξάρτητα. 

7. Δεν ακολουθούμε αυτά που διδάσκουμε Σαν γονείς, έχουμε την ευθύνη να δείξουμε στα παιδιά μας την ζωή που πρέπει να ζήσουν. Να ζήσουν μια ζωή με χαρακτήρα, υπεύθυνα για τις αποφάσεις τους και τα λόγια τους. Μπορούμε σαν αρχηγοί της οικογένειας να πούμε τα σωστά λόγια αλλά πρέπει να προσέξουμε αυτά που τους λέμε να τα τηρούμε και εμείς σαν άνθρωποι. Τα παιδιά θα μιμηθούν το παράδειγμά μας. Εάν δεν κάνουμε συμβιβασμούς σε κάποια πράγματα,  θα ξέρουν και αυτά ότι είναι απαράδεκτο. Δείξτε στα παιδιά σας τι σημαίνει να δίνεις αφιλοκερδώς  συμμετέχοντας  με χαρά σε διάφορες εθελοντικές εργασίες. Κάντε καλύτερο τον τόπο και τους ανθρώπους γύρω σας.

Πηγή: http://newsone.gr/paraxena/860350-#sthash.7Mm0FLXp.dpuf

Πώς να μάθετε στο παιδί να διαχειρίζεται το διάβασμά του!

Όπως είναι αναμενόμενο, τα παιδιά στις πρώτες τάξεις του δημοτικού αντιμετωπίζουν δυσκολίες συγκέντρωσης και δεν έχουν ανεπτυγμένη την ικανότητα διαβάσματος.

Με καλή οργάνωση και σωστό χειρισμό, μπορούμε να μάθουμε στα παιδιά μας το σωστό τρόπο να διαβάζουν τα μαθήματά τους, κάτι το οποίο αποτελεί το κλειδί της ακαδημαϊκής επιτυχίας.

Οργάνωση

Η σωστή οργάνωση είναι το Α και το Ω όσον αφορά το διάβασμα. Χρήσιμο είναι να υπάρχει ένα τετράδιο ή ένας πίνακας όπου θα αναγράφεται το διάβασμα της επομένης ημέρας και όπου θα μπορούμε, μαζί με το παιδί, να βάζουμε ένα ν δίπλα σε κάθε κομμάτι που ολοκληρώνεται.

Επίσης, θα πρέπει τα υλικά του διαβάσματος (τετράδια, μολύβια, γόμες κ.ο.κ.) να είναι καλά οργανωμένα (π.χ. μολύβια ξυσμένα κλπ.), εύχρηστα και διαθέσιμα∙ ο στόχος είναι να διευκολύνουμε το παιδί όπου μπορούμε στη διαδικασία του διαβάσματος.

Επιπλέον, καλό είναι το διάβασμα να γίνεται αμέσως μετά την επιστροφή από το σχολείο, με το κίνητρο ότι «τελειώνουμε το διάβασμα για να μπορούμε να παίξουμε μετά», λαμβάνοντας όμως πάντοτε υπόψη τις ανάγκες του δικού μας παιδιού∙ κάποια παιδιά ίσως να έχουν ανάγκη π.χ. να παίξουν για ένα τέταρτο ώστε να αποφορτιστούν, προτού ξεκινήσουν το διάβασμα.

Συγκεκριμένος χώρος και χρόνος για διάβασμα

Επιλέγουμε συγκεκριμένο χώρο για το διάβασμα, όπως το δωμάτιο του παιδιού ή το τραπέζι της κουζίνας, εξασφαλίζοντας όσο το δυνατόν λιγότερους περισπασμούς στο χώρο αυτό (τηλεόραση, ραδιόφωνο, άνθρωποι να μπαινοβγαίνουν αλλά και παιχνίδια ή κόμικ που ίσως να αποσπούν την προσοχή του παιδιού).

Ηλικία και ιδιοασυγκρασία

Λαμβάνουμε υπόψη την ηλικία του παιδιού όταν κανονίζουμε το πώς θα γίνεται το διάβασμα- π.χ. ένα παιδάκι του δημοτικού πιθανό είναι να μπορεί να συγκεντρωθεί για μόνον 15 λεπτά τη φορά και μετά να χρειάζεται ένα μικρό διάλειμμα, σε σχέση με ένα μεγαλύτερο σε ηλικία παιδί. Επίσης, γνωρίζοντας τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του δικού μας παιδιού, προσπαθούμε να του κάνουμε, με μικρές πινελιές, λίγο πιο ελκυστική τη διαδικασία του διαβάσματος και φροντίζουμε να ζητάμε σε τακτά χρονικά διαστήματα και τη συμβουλή της δασκάλας του για το πώς να το βοηθήσουμε.

Αυτονομία

Στόχος μας θα πρέπει να είναι το διάβασμα να γίνεται όσο το δυνατόν πιο αυτόνομα όσο περνάει ο καιρός, με το γονιό να είναι διαθέσιμος αλλά όχι «από πάνω». Δίνουμε την ευκαιρία στο παιδί να παίρνει αποφάσεις, π.χ. με ποια σειρά θα κάνει τα μαθήματα κλπ. Έτσι νιώθει πιο πολύ έλεγχο πάνω στην κατάσταση και έχει μεγαλύτερο κίνητρο να ασχοληθεί με το διάβασμα.

Ενθάρρυνση, όχι πίεση

Η πίεση όσον αφορά το διάβασμα γεννά αντίθετα αποτελέσματα. Φροντίζουμε πάντα να επαινούμε την προσπάθεια του παιδιού χωρίς να εστιάζουμε τόσο στο αποτέλεσμα∙ το πρώτο και κυριότερο είναι να αναπτύξει από νωρίς σωστές τακτικές όσον αφορά το διάβασμά του.

Μυρτώ Κογεβίνα
Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια

20 λόγια που ανεβάζουν την αυτοπεποίθηση του παιδιού!

Αν θυμάστε και λέτε κάποια από αυτά στο παιδί σας καθημερινά, του κάνετε το καλύτερο δώρο της ζωής του! Τονώνετε την αυτοπεποίθησή του και του στρώνετε το δρόμο για προσωπική ευτυχία και επιτυχία 

1. Σε αγαπώ! Σε αγαπώ απέραντα και ατελείωτα και δεν υπάρχει τίποτα που θα με κάνει να σταματήσω να σε αγαπάω.

2. Είσαι καταπληκτικό παιδί! Είσαι ένας υπέροχος άνθρωπος, μοναδικός και δεν υπάρχει κανένας άλλος σαν εσένα.

3. Δείξε τα συναισθήματά σου. Κλάψε αν έτσι νιώθεις, γέλα αν το αισθάνεσαι. Όλα τα συναισθήματα είναι χρήσιμα και σημαντικά, αρκεί να ξέρουμε να τα εκδηλώσουμε σωστά και να μη διαλέξουμε συμπεριφορές που στεναχωρούνε ή πονάνε τους άλλους.

4. Έκανες λάθος. Δε πειράζει, όλοι οι άνθρωποι κάνουν λάθη. Το σημαντικό είναι να μάθεις από το λάθος σου, να το διορθώσεις και να μην το επαναλάβεις. Έχεις την ευκαιρία να κάνεις ένα νέο ξεκίνημα.

5. Τα κατάφερες. Μπράβο σου! Αν και δεν ήταν εύκολο, ξέρω ότι προσπάθησες και τα κατάφερες. Είμαι περήφανη/ος για σένα και πρέπει κι εσύ να είσαι περήφανος για τον εαυτό σου.

6. Συγγνώμη. Εγώ έκανα λάθος.

7. Μπορείς να αλλάξεις γνώμη. Μερικές φορές μπορεί να πάρεις μια απόφαση αλλά μετά να αλλάξεις γνώμη. Μπορείς να το κάνεις με ωραίο τρόπο, χωρίς κλάματα ή θυμό.

8. Τι ωραία ιδέα! Χαίρομαι που το σκέφτηκες! Όταν βάζεις το μυαλό σου να δουλέψει το αποτέλεσμα είναι σούπερ! Πες μου και άλλα πράγματα για αυτή την ιδέα σου.

9. Αυτό ήταν ευγενικό εκ μέρους σου. Τι ωραία επιλογή να βοηθήσεις και να πεις ωραία πράγματα σε κάποιον άλλο! Φαντάζομαι πόσο όμορφα νιώθεις μέσα σου! Είμαι περήφανη/ος για σένα! Μπράβο!

10. Σου έχω μια μικρή έκπληξη! Έτσι, χωρίς λόγο, επειδή σε αγαπώ.

11. Δε βιάζομαι. Μπορώ να περιμένω. Έχουμε χρόνο, μη βιάζεσαι.

12. Τι θέλεις να κάνουμε; Είναι σειρά σου να διαλέξεις και πάντα έχεις ωραίες ιδέες!

13. Πες μου…. Θέλω να ακούσω τη γνώμη σου. Θέλω να ακούσω τι σκέφτεσαι και πώς νιώθεις, είναι σημαντικό. Είμαι όλο αυτιά!

14. Εδώ είμαι! Και δεν πρόκειται να φύγω χωρίς να σε χαιρετήσω. Μου αρέσει να είμαστε μαζί.

15. Ευχαριστώ και παρακαλώ. Είναι σημαντικές λέξεις που πρέπει να θυμόμαστε να χρησιμοποιούμε. Και αν ξεχαστώ καμιά φορά και δε σου τις πω, να μου το υπενθυμίσεις!

16. Μου έλειψες! Να ξέρεις ότι σε σκέφτομαι όταν δεν είμαστε μαζί.

17. Προσπάθησε! Κάνε μια προσπάθεια, ένα βήμα τη φορά. Θα τα καταφέρεις! Τίποτα δε γίνεται χωρίς να προσπάθεια.

18. Θα σε βοηθήσω. Πρώτα κάνε μια προσπάθεια μόνος σου, αλλά αν δεις ότι χρειάζεσαι κάτι, εδώ είμαι για να σε βοηθήσω. Δεν θα το κάνω εγώ για εσένα, αλλά θα σου δείξω πώς να το κάνεις για να το μάθεις και να μη με χρειάζεσαι την επόμενη φορά.

19. Τι θα σου άρεσε; Τι ονειρεύεσαι; Τι θα ήθελες να έχεις ή να γίνει; Ας αφήσουμε τη φαντασία μας ελεύθερη να σκεφτούμε τι θα θέλαμε.

20. Πιστεύω σε εσένα! Πιστεύω σε εσένα σαν άνθρωπο, πιστεύω στις δυνάμεις σου και σου έχω εμπιστοσύνη! Μπορείς!

Της Λίζα Βάρβογλη (Ψυχολόγος -Συγγραφέας)

10 τρόποι για να αυξήσω τη συγκέντρωσή μου στο διάβασμα!

Η διαδικασία της μελέτης μπορεί να γίνει στις μέρες μας ένα αρκετά προκλητικό εγχείρημα για μαθητές και φοιτητές. Η προσπάθεια να συγκεντρωθεί κάποιος στην ύλη που πρέπει να αφομοιώσει δυσχεραίνεται από τις εκατοντάδες πληροφορίες με τις οποίες ο εγκέφαλός μας βομβαρδίζεται καθημερινά αλλά και από τα ποικίλα προβλήματα που παραμένουν άλυτα στη ζωή μας. Κακές συνήθειες διαβάσματος αλλά και η σωματική και ψυχική κόπωση έρχονται να καταστήσουν το διάβασμα έναν δυσεπίτευκτο στόχο.

Καθώς συναντώ συχνά φοιτητές και μαθητές που δεν μπορούν να συγκεντρωθούν στο διάβασμα, αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας συμβουλές και τεχνικές που μπορούν να κάνουν τη διαδικασία της μελέτης λίγο πιο εύκολη και ίσως ενδιαφέρουσα.

1. Ο κατάλληλος χώρος και χρόνος

Η μελέτη χρειάζεται να γίνεται σε έναν χώρο που μας βολεύει και όπου αισθανόμαστε άνετα. Μπορεί να είναι το γραφείο μας, το κρεβάτι μας, το σαλόνι ή η βιβλιοθήκη της σχολής μας. Το σημαντικό είναι να υπάρχει ησυχία και όσο το δυνατόν λιγότεροι εξωτερικοί περισπασμοί. Πρέπει να είναι ένας χώρος καλά φωτισμένος και άνετος. Προσπαθήστε να μελετάτε πάντα στο ίδιο μέρος για να το συνδέσετε με τη διαδικασία της μελέτης. Βρείτε τις ώρες που το μυαλό σας είναι πιο ξεκούραστο και μελετήστε τότε. Συνήθως αυτές είναι οι πρωινές ώρες για τους περισσότερους ανθρώπους που ο εγκέφαλος είναι ξεκούραστος μετά τον ύπνο.

2. Οργανώστε τον χώρο σας

Πριν ξεκινήσετε το διάβασμα φροντίστε να έχετε δίπλα σας ό, τι θα χρειαστείτε για τη μελέτη σας: μολύβια, στυλό, τετράδια, φωσφωριζέ μαρκαδόρους κλπ. Το να σηκώνεστε να ψάχνετε κάθε φορά κάτι που σας λείπει λειτουργεί διασπαστικά στη συγκέντρωση. Έχετε μαζί σας επίσης νερό και ό, τι άλλο κρίνετε ότι χρειάζεστε για να επιτελέσετε επιτυχώς το διάβασμα σας.

3. Κάντε διαλείμματα

Πολλοί σπουδαστές θεωρούν το διάλειμμα χάσιμο χρόνου και άλλοι κάνουν κατάχρηση αυτού. Η αλήθεια είναι πως ο εγκέφαλος σας χρειάζεται διάλλειμα κατά τη διάρκεια της μελέτης για να ξεκουράζεται. Για κάθε 50 λεπτά μελέτης κάντε ένα 15λεπτο διάλειμμα. Οι χρόνοι αυτοί δεν είναι απόλυτοι αλλά υπολογίστε τους κατά προσέγγιση. Στο διάλειμμα ασχοληθείτε με κάτι εντελώς διαφορετικό, φάτε ένα κολατσιό ή κάντε έναν περίπατο. Μην ανοίξετε την τηλεόραση ή τον υπολογιστή καθώς θα είναι αρκετά δύσκολο να οριοθετήσετε τον χρόνο του διαλείμματος.

4. Αποφύγετε το διαδίκτυο

Οι νέοι θεωρούν σχεδόν δεδομένο ότι πρέπει να βρίσκονται on-line. Η χρήση του κινητού και του internet είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας τους. Όσο όμως μελετάτε χρειάζεται το κινητό σας να είναι απενεργοποιημένο ή στο αθόρυβο και να το τσεκάρετε μόνο κατά τη διάρκεια του διαλλείματος σας. Επίσης αποφύγετε να είστε στο internet ταυτόχρονα με το διάβασμα καθώς η διαδικασία της συγκέντρωσης σας δοκιμάζεται σκληρά.

5. Κάντε τη μελέτη ενδιαφέρουσα

Το διάβασμα μπορεί σίγουρα να γίνει μια βαρετή και αρκετά παθητική διαδικασία. Προσπαθήστε να κρατήσετε μια ενεργητική στάση. Κρατάτε χειρόγραφες σημειώσεις με τα πιο σημαντικά για κάθε κεφάλαιο ή ενότητα που διαβάζετε καθώς η διαδικασία της γραφής αποδεδειγμένα ενισχύει τη μάθηση. Προσπαθήστε να σκεφτείτε ερωτήσεις που μπορεί να γίνουν για την ύλη που διαβάζετε και γράψτε τες στο τέλος κάθε κεφαλαίου. Ή προσπαθήστε να βρείτε ερωτήσεις που να συνδυάζουν πληροφορίες από διαφορετικά κεφάλαια. Τα επιτραπέζια παιχνίδια γνώσεων άλλωστε δεν είναι τυχαία από τα πιο δημοφιλή.

6. Προγραμματίστε τη μελέτη σας

Μεγάλο μέρος των περισπασμών μας στη μελέτη προκύπτει από το άγχος μας. Και μεγάλο μέρος του άγχους μας όταν διαβάζουμε οφείλεται στον κακό προγραμματισμό ή στην απουσία του. Πριν ξεκινήσετε το διάβασμα φροντίστε να έχετε οργανώσει τη μελέτη σας με τέτοιο τρόπο ούτως ώστε να ξέρετε ότι θα σας φτάσει και θα σας περισσέψει ο χρόνος μέχρι την ημέρα των εξετάσεων. Πόσες ώρες την ημέρα και για πόσες μέρες χρειάζεται να μελετήσετε για να καλύψετε την ύλη; Πόσες επαναλήψεις θα κάνετε και πόσο χρόνο θα σας πάρουν; Αυτά τα ερωτήματα χρειάζεται να είναι απαντημένα από την αρχή. Θα σας γλυτώσουν από μάταιη ανησυχία και άγχος.  

7. Αξιοποιήστε έξυπνα τον χρόνο σας

Συχνά αναβάλουμε τη μελέτη των δύσκολων μαθημάτων και ξεκινάμε από τα εύκολα. Αν όμως πιάσουμε το μάθημα που μας ζορίζει περισσότερο στο τέλος της ημέρας, είμαστε ήδη αρκετά κουρασμένοι για να το μελετήσουμε. Επιλέξτε να μελετάτε τα δύσκολα μαθήματα όταν ο εγκέφαλος σας είναι ξεκούραστος και έχετε ενέργεια. Αφήστε τα εύκολα τη στιγμή που θα έχουν πέσει οι αντοχές σας.

8. Ύπνος και φαγητό

Είμαι σίγουρη ότι δεν ξεκινάτε ένα ταξίδι με το αυτοκίνητο με άδειο ρεζερβουάρ. Γιατί το κάνετε λοιπόν στο σώμα σας; Η καλή διατροφή και η ξεκούραση είναι το άλφα και το ωμέγα στη μελέτη. Είμαστε δέσμιοι της φυσιολογίας του σώματός μας, και ο εγκέφαλος, ως αναπόσπαστο κομμάτι του σώματος, χρειάζεται ενέργεια και ξεκούραση για να λειτουργήσει. Ο ύπνος μας ξεκουράζει, η τροφή μας δίνει ενέργεια. Τόσο απλά και αδιαπραγμάτευτα. Μην τα αμελείτε. Ποτέ. 

9. Προγραμματίστε την ώρα της περισυλλογής

Όλοι ξέρουμε πως οι σκέψεις έχουν τη μαγική ιδιότητα να ξεπηδάνε από το πουθενά. Και κυρίως την ώρα που δεν πρέπει. Πόσες φορές δεν προσπαθήσατε να διαβάσετε και τα πιο άσχετα πράγματα άρχισαν να περνάνε από το μυαλό σας προσπαθώντας να σας πείσουν ότι είναι σημαντικά και πρέπει να τα σκεφτείτε τώρα; Η αλήθεια είναι πως όσο περισσότερη προσπάθεια καταβάλουμε να μην σκεφτούμε κάτι, τόσο περισσότερο το σκεφτόμαστε. Προγραμματίστε μια ώρα της ημέρας που θα είναι η ώρα της περισυλλογής. Όποιο άσχετο πρόβλημα ή δυσκολία σας έρχεται στο μυαλό όταν διαβάζετε γράψτε το σε ένα χαρτί λέγοντας στον εαυτό σας ότι θα ασχοληθείτε μαζί του στην ώρα της περισυλλογής. Επιτρέποντας στον εαυτό σας να ασχοληθεί με αυτές τις σκέψεις κάποια συγκεκριμένη ώρα της ημέρας μπορείτε να τις αφήσετε όταν διαβάζετε.

10. Χρησιμοποιείστε κίνητρα και ανταμοιβές

Το να κινητοποιήσετε τον εαυτό σας να ξεκινήσει διάβασμα ή να ολοκληρώσει το διάβασμα είναι μια αρκετά έξυπνη και αποτελεσματική τεχνική. Τα κίνητρα είναι οι λόγοι για τους οποίους διαβάζετε, είναι ο απώτερος στόχος σας. Γράψτε τους σε ένα χαρτί και τοποθετήστε τους σε εμφανές σημείο για να τους βλέπετε συνέχεια. Παράλληλα, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε και τις ανταμοιβές. Υποσχεθείτε στον εαυτό σας κάτι ευχάριστο για όταν θα τελειώσετε τη μελέτη της ημέρας προκειμένου να έχετε κάτι να αδημονείτε. Αυτό θα είναι η ανταμοιβή σας. Μπορεί να είναι μια έξοδος για καφέ, η αγαπημένη σας ταινία ή ένα χαλαρωτικό μπάνιο. Οτιδήποτε ποθείτε πολύ, είναι καλό για ανταμοιβή.

Η σωστή μελέτη είναι μια δεξιότητα που μαθαίνεται. Το να καταφέρετε να συγκεντρώνεστε στο διάβασμα είναι αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της δεξιότητας. Δοκιμάζοντας τις παραπάνω τεχνικές θα βρείτε τι λειτουργεί καλύτερα για εσάς. Μην απογοητεύεστε από την όποια αποτυχημένη προσπάθεια και επιμείνετε. Διαχειριστείτε το άγχος σας, ακολουθήστε το πρόγραμμα σας, μην αφήνετε τους άλλους να σας επηρεάζουν αρνητικά. Το διάβασμα αφορά άλλωστε εσάς, το βιβλίο και τις σημειώσεις σας. 

 
«Το κείμενο αποτελεί μια συνεργασία του flowmagazine.gr με την κ. Παυλίδου,Ψυχολόγο - Ψυχοθεραπεύτρια.